Jack,

vertrouwenIk weet niet hoe ik het moet gaan zeggen, en ik weet al helemaal niet of je het gaat begrijpen. Ik ga het toch proberen, als ik iets daardoor kapot maak, dan spijt mij dat heel erg.

Ik ben veranderd de afgelopen tijd, en dat komt niet door jou, mocht je dat soms denken. Het lijkt of ik de strijd heb opgegeven. Of ik mijn hoop kwijt ben geraakt.

Ik beschouw je niet als een erwt. Ik weet alleen ook niet hoe ik je dan wel zie. Ik heb je foto’s inderdaad gezien, voor mij zie je er anders uit dan ik jou ervaar. Ik had jou dus anders verwacht. Ja, verwacht. Je hebt gelijk, zonder verwachtingen kun je niet leven.

Deze brieven betekenen iets voor mij. Meer dan je kan denken. Ik heb het gevoel dat ook al ben jij zo anders, dat jij mij in mijn diepste kan raken. Ik heb het gevoel dat ik nooit tegen jou zal kunnen liegen. Dat ik eerder weg zal willen rennen, omdat het te dichtbij komt. En met dit schrijven blijf jij op afstand. Ik zie alleen de letters en deze geven mij een gevoel. Of dat gevoel overeenkomt en hetzelfde is als het gevoel waarmee jij ze hebt geschreven?

Maar is dat ook niet hoe wij de wereld ervaren en hoe wij deze zien? Waarheid is relatief, het blijft altijd jouw versie van de waarheid. Jij ziet de wereld op een andere manier dan ik. We kunnen hetzelfde aanschouwen en een eigen versie in ons hoofd opslaan. Wie zegt dat jouw versie dan de waarheid is, of mijn versie? Volgens mij kun je elkaar alleen respecteren, elkaars visie respecteren en er voor open staan.

Ik ben altijd een dansend meisje in de wei geweest, rondzwierend in haar jurk. Blij, vol zelfvertrouwen en zo vrolijk. Ik sta stralend op iedere foto. Ik vraag mij af wat er met dat meisje op die foto’s is gebeurd. Dat meisje, dat altijd lachte, gelukkig was. Ik was een soort van zonnestraal voor iedereen om mij heen. Mijn ogen waren zo blauw, dat het leek of je er de hemel in kon zien. Waar is die glans gebleven? Wat is er met die lach gebeurd? Wat heeft haar zo anders gemaakt.

Ik zit nu op een nieuwe school, in een nieuwe klas. Niemand weet hier dat ik ooit op een toren stond en niet meer wilde leven, niemand weet dat mijn broer het uiteindelijk wel heeft gedaan. Niemand weet dat ik extra rondjes fiets als mijn vader thuis is, omdat ik niet met hem alleen thuis wil zijn. Niemand weet dat ik ‘s avonds op de trap zit en hoor hoe verschrikkelijk mijn ouders mij vinden. Niemand heeft de gil van mijn moeder gehoord toen de politie aan de deur stond. Niemand weet dat het onmogelijk is om van mij te houden. Niemand kent mij hier. Het is een frisse start, een nieuw begin. Hier kent iedereen mij als het meisje dat hoge punten haalt. Het meisje dat zo goed kan hockeyen en daar altijd mee bezig is. Ik ben hier het meisje dat altijd lacht. Ook al ziet niemand dat mijn ogen niet mee lachen.

Soms vraag ik mij dus af of mijn versie van alle gebeurtenissen wel overeenkomt met wat er daadwerkelijk is gebeurd. Wie weet heb ik wel een hele eigen waarheid gecreëerd en bestaat alles alleen in mijn hoofd. Toch is het dan nog steeds mijn waarheid en mijn gevoel. Mag dat er dan zijn?

Weet je, ik vertrouw je inderdaad niet volledig. Ik weet dat wat ik je mail, dat je dat bij jezelf houdt en tegen niemand zegt. Vertrouwen is mij alleen nooit geleerd, ik heb nog nooit aan iemand mijn hele zijn gegeven, nog nooit iemand volkomen vertrouwd. Zoals ik ook nog nooit van iemand echt gehouden heb. Onvoorwaardelijke liefde. Ik denk dat dat iets is wat jij nooit zult begrijpen van mij. Mijn leven is gecompliceerder dan jij denkt. Er zijn dingen gebeurd, dingen die mijn zijn hebben veranderd. Dingen waar jij niets van af weet en die ik je nooit zal kunnen vertellen. Raar hoe de hersenen eigenlijk werken. Je maakt je eigen waarheid. Pijnlijke gebeurtenissen worden een vleugje van verdriet wat je maar af en toe merkt als er een zuchtje wind voorbij komt.

Misschien heb je wel gelijk. Ik kan alleen zelf de cirkel verbreken. Ik heb zelf de teugels in handen voor mijn eigen geluk. Ik kan alleen zelf bepalen hoe ik mijn leven leef, alleen ik kan er voor zorgen dat ik gelukkig word. Hoe mijn ouders ook zijn, hoe mijn opvoeding ook is. Ik heb het zelf in handen. Ik zal moeten gaan leven in deze wereld. Ik moet mensen opnieuw gaan leren vertrouwen, ik moet mijzelf gaan openstellen. Dat weet ik.

Ik zou graag willen dat iemand mij zou laten zien hoe het moet, ik zou graag willen dat iemand zou laten zien dat het niet eng is. Dat er geen verschrikkelijke dingen gaan gebeuren als je om iemand geeft. Dat je dan niet weg zult gaan. Dat je niet dood zult gaan.
Dat maakt mij nu verward ten opzichte van jou. Dat zorgt ervoor dat ik jou niet volledig kan vertrouwen.

Ik heb vaak een déjà vu, dan weet ik wat er gaat gebeuren. Meestal zie ik dan in beelden voor mij hoe het verder gaat. Bij jou is het alleen een gevoel. Het lijkt of ik dit al vaker heb gedroomd. Of ik ergens in mij al weet hoe ons contact verder zal gaan, maar het niet meer voor de geest kan halen. Ik ben bang voor veranderingen. Ik haat ze, ik vermijd ze. En toch zijn er steeds veranderingen in mijn leven. Soms zijn die veranderingen juist goed. Misschien zal dit dan ook wel goed zijn.

 

Let's talk!