Lieve Jack,

Als jij nooit een mail gekregen had van een gemeenschappelijke kennis, als jij mijn mailadres daar niet in had zien staan, als je mij niet gemaild had, als ik niet had gereageerd en zo verder, dan hadden we elkaar nooit leren kennen.
Dat alleen al geeft aan hoe raar het universum werkt, hoe raar alles in elkaar zit en verbonden aan elkaar is. Waarom is dit allemaal wel gebeurd? Waarom heb ik juist jou leren kennen? Wat is de achterliggende gedachte hiervan, en wie heeft dat bepaald. Wie heeft het bepaald dat alles zo gaat lopen.

We zullen elkaar nooit gaan ontmoeten, we zullen eigenlijk altijd een onbekende voor elkaar blijven. En ik ben er van overtuigd dat je iemand pas echt kan leren kennen, als je elkaar ontmoet. Als je elkaar ziet. Sommige dingen kun je gewoon niet in woorden vatten, sommige dingen zul je nooit leren door het schrijven.

Ik vraag mij dus af waarom wij elkaar hebben leren kennen. Wat is het doel. Is dit het bewijs van het bestaan van het lot of juist dat van toeval?

Ik wil graag dat mensen mij aardig vinden. Ik ga daar veel te ver in. Ik kan nooit nee zeggen. Ik ben altijd bang dat iemand mij dan niet aardig vindt. Dat ik alles wel moet geven, dat ik mijzelf moet wegcijferen, omdat het anders niet goed zal gaan. Terwijl juist dat de reden is dat het niet goed gaat. Ik verlies mijzelf uit het oog, wat ik belangrijk vind, waar ik voor leef. Ik verlies mijzelf.

Iedere keer als ik open ben, als ik iemand vertrouw, dan gaat diegene weg, dan moet ik afscheid nemen. Daarom ben ik daar nu ook bang voor. Dat als ik nu weer iemand vertrouw, als ik nu weer open ben, als ik mijzelf ben, dat ik diegene dan weer kwijt raak. Je hebt gelijk, ik moet veranderen. Ooit zal dat gebeuren, maar zolang ik mij door alles laat beïnvloeden, gebeurt dat niet.

Ik weet dat nooit iets perfect zal zijn. Maar als je geen verwachtingen hebt en onvoorwaardelijk om iemand kunt geven, puur uit je hart, dan is dat volgens mij pas vriendschap, liefde of familie. En ik vind dat ik mag zeggen dat ik alleen nog maar mensen om mij heen wil, die daar ook zelf graag willen zijn. Wij kunnen er niet zo voor elkaar zijn en ik wil daar geen concessies meer in doen. Jij hebt mij geleerd dat ik het mag verwachten van de mensen om mij heen. Dus ik kan niet meer anders dan jou dit mailen.

Ik neem afscheid van je. Ik wil geen contact meer met je. Ik wil niet meer met je mailen. Ik wil niet iedere keer de computer opstarten in de hoop een berichtje van jou te zullen vinden en de teleurstelling te voelen dat er niets is. Ik weet dat ik slechts een correspondentie vriendin voor jou ben. En ik wil meer. Ik wil echt contact. Ik wil liefde voelen. Ik wil leven. Ik wil gaan genieten van alles. Ik wil later niet zeggen, had ik dit maar gedaan of dit. Ik leef nu. Want wat heb ik nu gedaan met mijn leven Jack. Wat heb ik bereikt? Heb ik op het einde wel genoeg van alles genoten? Heb ik dan wel lief gehad?

Met deze mail wil ik dat doen. Ik wil verder met mijn leven gaan en jij bent zo belangrijk voor mij, dat ik op deze manier vast blijf zitten. Niet met mijn leven, maar wel met jou. Kun je dat een beetje begrijpen? Ik weet dat jij mij niet wil leren kennen, dat ik voor jou altijd iemand zal blijven waar je ooit mails mee hebt geschreven. Het kwetst mij als ik voel dat we nooit echt vrienden zullen zijn. Dat doet pijn.

Ik heb het gevoel gekregen dat ik niet goed genoeg voor jou ben. Ik heb het gevoel dat je het niet meer leuk vindt om te schrijven, dat het een moeten is geworden. Ik vraag mij af of ik er iets aan had kunnen veranderen, of ik minder had moeten zeuren over mijn leven (waarschijnlijk), of ik niet genoeg mijn best deed, of juist teveel. Of ik te negatief was, te weinig tijd aan je gaf, mij te druk maakte, of ik te weinig mailde, niet aardig genoeg ben geweest. Of ik niet goed genoeg dus ben geweest.

Iedere keer als ik nu een berichtje van jou krijg, dan herinnert dat mij aan het gevoel, dat gevoel van niet goed genoeg zijn. Het gevoel dat ik nooit een echte vriendschap met jou zal hebben. Het gevoel dat ik toch alles weer verknal. En waarschijnlijk ligt dat ook aan mij, ik weet het. Ik weet het echt.

Dit doet zoveel pijn, ik hoop dat je dat een beetje kunt begrijpen hoe moeilijk het voor mij is om afscheid van jou te nemen. Je weet dat ik mensen niet snel vertrouw, dat het bij jou ook lang duurde voordat ik echt open kon zijn, echt om jou kon gaan geven en je kon toelaten in mijn wereld. En lieve Jack, ik geef intussen zoveel om jou, echt zoveel.

Ik wil geen contact meer met je, ik wil het afsluiten. Niet vergeten, maar afscheid nemen. Ik weet zeker dat ik altijd zal weten wie je bent, dat ik mij jouw woorden van troost zal blijven herinneren, dat ik met een glimlach aan onze discussies terug zal denken, dat ik met liefde aan jou zal terugdenken. Ik wil alles wat ik van jou heb geleerd meenemen in mijn verdere leven, meenemen naar de volgende persoon die zo bijzonder zal zijn. Want dat ben je nog steeds Jack. Jij bent zo bijzonder, ik hoop dat je dat op een dag zelf zult beseffen. Dat je zult weten wat voor een mooi persoon je bent, wat voor wijsheden je in je hebt en hoeveel je voor alle mensen om je heen doet. Ik weet zeker dat jij tot een geweldige volwassenen zal uitgroeien. Je zal de wereld gaan veroveren, gaan veranderen. En wat ben ik blij dat ik jou heb mogen leren kennen. Dat ik voor even een onderdeeltje was in jouw leven.

Sorry dat ik alles weer zo moeilijk maak. Maar dit ben ik, en daar zal ik het mee moeten leren doen. Dat heb ik van jou geleerd.
Dag lieve Jack.

 

Let's talk!