Het zijn de kleine dingen…

het zijn de kleine dingen die er toe doenIk dacht dat ik al heel ver was in mijn proces, maar soms krijg je dan een herinnering dat je nog lang niet zo ver bent. Voor mijzelf moet ik de grenzen blijven opzoeken, of ik er nu al toe ben of niet. Ik wil verder, ik wil dat het weer goed gaat. Maar soms ga je dan te ver, ga je iets doen waar je nog niet aan toe was, bereik je de grens.

Zet de muziek hard aan in de auto, zei manlief. En tijdens het luisteren bedacht ik mij, ik ben niet weggerend dit keer, ik heb mij niet afgesloten. Het heeft mij laten herinneren aan wat er was, het heeft mij weer laten schrikken en ik word er nog steeds ontzettend verdrietig door, maar het is over. Het is niet meer vroeger. Er is nu niets gebeurd wat mij heeft beschadigd. Ik heb het kunnen doorstaan en ik ben er nog. Ik ben er nog steeds. Ik hoop dat deze realisatie een stukje helpt bij mijn genezing. Ik hoop dat ik er zo op leer te vertrouwen dat ik niet meer bang hoef te zijn.

Al neemt dat niet weg, dat ik hier altijd verdrietig door zal worden. Is dat alleen erg? Is het erg om verdrietig te worden, als je het daarna ook weer kunt plaatsen en kunt vervangen door de mooie dingen. Want wat ik het afgelopen jaar heb geleerd, is dat de kleine dingen het belangrijkste zijn. Een schoolplein met zingende kinderen, een dochter die straalt in haar jurk (ik ben gewoon een prinses piet mam), prachtige rozen en een heerlijk kopje koffie.

In deze kleine dingen vind ik nu weer mijn rust en de tranen vervagen. Ik ben er misschien nog niet, ik leer wel steeds meer te vertrouwen in mijzelf. En alle verdrietige dingen te vervangen voor wat mijn hart weer verwarmd.

 

Let's talk!