Welkom in de hel

psytrec behandeling ptssAfgelopen twee weken ben ik in de hel geweest. Er is geen ander woord wat ik ervoor zou kunnen kiezen wat op dezelfde manier de lading dekt. Het was hel. Maar zoals iemand al zei, in de hel kan het ook best warm zijn.

Sommige herinneringen heb je zo ver begraven dat ze slechts af en toe als een zuchtje wind voorbij komen, onmogelijk om echt vast te houden. Ongrijpbaar en toch zo allesomvattend. Om maar niet te hoeven voelen, om het te kunnen vergeten, wring je jezelf in steeds vreemdere bochten. Je probeert jezelf te verdoven, zolang je er maar niet naar terug hoeft te gaan.

Tot je op een punt komt en er geen andere keuze meer is. Tot het punt dat je eigenlijk geen hoop meer voelt. Hoop om ooit weer te kunnen lachen, om niet meer de minuten af te tellen totdat deze dag voorbij is. Hoop om te kunnen genieten. Hoop om zonder angst te leven. Zonder je constant af te moeten vragen waarom.

Dat punt had ik vorig jaar bereikt en begon ik met een therapietraject. Weer werd de diagnose PTSS gegeven (als je wilt weten wat dat is, klik dan op de link) en werd EMDR aangeboden. Hierdoor zouden de beelden uit mijn hoofd kunnen verdwijnen, zouden herinneringen niet meer zo allesomvattend aanwezig zijn. In plaats van dat het beter met mij ging, werd het steeds zwaarder. Het was geen zuchtje wind meer die voorbij vloog, de wind blies aan alle kanten om mij heen en blies mij bijna omver.

Ik werd doorverwezen naar Psytrec en twee weken geleden kwam ik daar op zondagavond aan. Psytrec richt zich exclusief op de behandeling van (complexe) Posttraumatische Stressstoornis, oftewel PTSS. De experts van Nederland op het gebied van PTSS zijn daar werkzaam.

Die nacht sliep ik nauwelijks en als ik al even in slaap viel, werd ik gekweld door nachtmerrie’s. Later bleek ik wel vaker herbelevingen te hebben. Als het namelijk net lijkt of het weer gebeurt, als je weer de angst voelt en je letterlijk niet meer kunt bewegen omdat het weer plaatsvindt, het geen verleden is maar nu, heb je een herbeleving. Ik wist niet dat ik die dagelijks had tot dat het benoemd werd wat het was. Mijn vocabulaire is in deze twee weken dan ook zeker uitgebreid. Woorden als dissociëren, angstnetwerk, triggers, vermijdingsgedrag, eigen verantwoordelijkheid kwamen meerdere malen langs. Soms wekte dat veel irritatie op, soms werd het daardoor juist ook heel hilarisch. (Sorry als ik nu opeens tegen jou zeg dat je aan het vermijden bent, ik ben nu een expert in het herkennen ervan.)

Op maandag begon de behandeling. Zes uur sporten op een dag, twee sessie’s (exposure therapie in de ochtend en EMDR ‘s middags) en ‘s avonds uitleg over wat PTSS nu eigenlijk is. Van ‘s morgenvroeg tot ‘s avonds laat was er geen seconde rust. Dat maakte het nog niet zozeer een hel, de volle dagen, de verschillende emotie’s om je heen of de vreemde groep mensen waar je in geplaatst was. Wat het een hel maakte, heb ik eigenlijk altijd al met mij meegedragen.

Je moet je voorstellen dat je iets hebt meegemaakt waar je geen woord over wilt zeggen, waarvoor je zoveel angst hebt dat het lijkt alsof je geen adem meer kunt halen. Voor mij was het benoemen ook de bevestiging dat het echt was gebeurd. Al weet je lichaam het de hele tijd al, je wilt het niet geloven. Ik kon nu niet meer doen alsof alles goed was, alsof ik nooit iets ergs had meegemaakt. En ik schaamde mij zo ontzettend erg.

Twee weken lang werd ik er steeds naar terug gehaald. Al was het beeld iedere dag anders waar mee gewerkt werd, de angst bleef. Je bent aan het vermijden, kreeg ik dan te horen. En ik dacht alleen maar dat het weer opnieuw aan het gebeuren was. De behandelaren waren hard, jij wilt hier toch zijn, werd er gezegd. Langzaam bouwde ik mijn muur wat steviger op.

Ik kwam het weekend thuis en ik wist niet meer waar ik was. De wereld bestond niet meer. Na een week niet slapen en veel te weinig eten, overvol van emoties, wist ik het niet meer. De angst was zo enorm aanwezig, dat ik er alleen maar van weg wilde vluchten.

Op zondag werd ik toch weer teruggebracht en vluchtte ik maandag echt weg. Ik kwam dankzij twee aardige dames die ergens op stilte retraite waren ook weer terug. Op dinsdag wist ik nog ergens dat uren lopen in de hitte niet zo’n succes was en sloot ik mij op in een donkere ruimte. Daar was ik wel veilig. Uiteindelijk kwam ik eruit en kwam te laat bij mijn sessie. De behandelaar zag mijn angst en verdriet en was voor het eerst heel vriendelijk. En wat bleek, juist dat wist ik niet te plaatsen, dat klopte niet met het beeld in mijn hoofd. Langzaam begonnen zo wat stenen af te brokkelen.

Ze kwamen er achter dat ik steeds in herbelevingen kwam en mijn angstnetwerk dus alleen maar groter aan het worden was in plaats van af te breken. De behandeling werd aangepast en op woensdagmorgen besefte ik dat ik uit de toren moest gaan kijken, want de oorlog was allang voorbij. Op woensdagmiddag hoorde ik wat de behandelaar tegen mij zei, maar kon ik het nog niet geloven. Het was niet mijn schuld, ik kon er niets aan doen. Dat begreep ik niet en dus zat ik nog steeds vast.

psytrec behandeling ptssWoensdagavond heb ik voor het eerst gehuild in de groep. Ze vroegen aan iedereen wat we bij Psytrec zouden achterlaten en wat we mee zouden nemen. Ik vertelde ik dat ik er meer gebroken uitkwam dan dat ik er in was gegaan. Toch had ik nog steeds hoop, want zolang je kunt huilen, is er nog steeds hoop.

Op donderdag brak eindelijk de laatste dag aan. Met knikkende knieën was ik aan het wachten tot ik de hel weer een stukje verder in mocht. Keer op keer terug gaan naar wat er is gebeurd, is namelijk hel. Het is hel om al die emoties te voelen die erbij horen. Het is hel, omdat het lijkt of je weer terug bent en weer in de hel bent. Dat waar je zo hard voor weg wilde lopen, wat je zo hard hebt geprobeerd om te vergeten, moet je aankijken. Daar moet je over praten, de angst zo hoog voelen tot het punt dat je gek denkt te worden. Niet leuk dekt dan de lading totaal niet meer.

Ik betrad voor de laatste keer de hel en het bleek ook letterlijk de laatste keer te zijn. De behandelaar zocht net zolang naar de hoofdkraan totdat ze die gevonden had. Die kraan werd opengedraaid en voor de eerste keer kon ik echt ademhalen. Een enorme druk op mijn borstkas die er altijd had gezeten, verdween. Ik besefte opeens dat ik aan alles wat er is gebeurd nooit iets heb kunnen doen. Dat hoe mijn lichaam reageerde, een reactie vanuit mijn hersenen was. Opeens voelde ik mij niet meer schuldig. Ik voelde geen schaamte meer. Ik voelde geen conflict meer. Ik voelde alleen heel veel verdriet.

Dat verdriet is er nu nog steeds. En ik heb geleerd dat ik ook verdrietig mag zijn. Ik mag verdrietig zijn om wat er is gebeurd, want dat is ook vreselijk geweest. En ik kon er niets aan doen. Ik kon er niets aan doen dat de beer mij aangevallen heeft. Ik kon er niets aan doen dat ik het niet naast mij neer kon leggen en verder kon gaan.

Nog steeds zijn er veel dingen waar ik aan moet werken, de eerste toren is pas omgevallen. Ik zal mij ook de komende weken nog vaak verdrietig voelen. Maar ik zal iedere keer tegen mijzelf blijven zeggen dat dat ook mag. Ik zal iedere keer mijzelf vasthouden en troosten. Ik zal moeten gaan leren en ervaren hoe het is om te leven zonder zoveel angst. Om echt te beseffen dat de oorlog voorbij is.

Bovendien ga ik nog steeds met een lach door het leven. Ik denk ook nog steeds veel. Filosofeer graag. Voer graag discussies. Ik ben nog steeds een flapuit. Ik ben nog steeds soms erg ontactisch. Maar ik ben niet gek. Ik ben zoals ik ben.

Want ook al was het de hel, het kan er ook best warm zijn. Zo warm dat je je er aan lijkt te verbranden, maar dat toch niet doet. En zo warm in contacten. Die groep die ik eerst maar vervelend vond, bleek een groep te zijn waar ik herkenning in vond. Waar ik voor het eerst mij niet meer gek voelde, want zij voelden en deden precies hetzelfde als ik. En ik hoop echt dat ieder van hen zijn eigen toren om kan laten vallen.

Ik heb de hel overleefd en ik ben er nog. Ik hoop dat ik de komende tijd de ruimte kan vinden om mijn nieuw verworven inzichten te laten bezinken. Zodat ik met mijn armen open gespreid in de wind kan staan, met mijn gezicht op geheven.

Het is tijd om te gaan dansen in de storm.

 

2 comments

Let's talk!