Recensie: Als je het licht niet kunt zien, Anthony Doerr (WIN DIT BOEK!)

unnamedGeschiedenis heeft iets moois in zich. Iets mysterieus. Iets tastbaars en toch ongrijpbaars. Het ligt in het verleden, het ligt achter je. Je kunt je er nog wel een voorstelling van maken, maar je kunt het niet meer zelf letterlijk meemaken.
Oorlog heeft iets verdrietigs. Iets lugubers. Iets onbegrijpelijks en toch ook op sommige gebieden verklaarbaars. Boeken over de oorlog geven je een kijkje in een onzekere, verdrietige, verschrikkelijke periode, waar mensen toch hun sprankje hoop vinden. Zelfs als ze niets kunnen zien. Voor mij gaat daar Als je het licht niet kunt zien over. Over het sprankje hoop, het sprankje goedheid, vertrouwen, geloof, vinden in een tijd waar het zo donker is dat je niets kunt zien.

Als je het licht niet kunt zien is geschreven door Anthony Doerr. Anthony Doerr is geboren en getogen in Cleveland, Ohio. Hij is de auteur verschillende boeken, The Shell Collector, Memory Wall, Four Seasons in Rome, About Grace (Nederlandse vertaling: Verlossing) en All the Light We Cannot See. Anthony Doerr heeft met zijn werk al vele gerenommeerde literaire prijzen gewonnen. In 2007 heeft het Britse literaire tijdschrift Granta Anthony Doerr op zijn lijst geplaatst van de 21 beste jonge Amerikaanse romanschrijvers. Hij schreef tien jaar lang aan deze roman, Als je het licht niet kunt zien, die door de internationale pers als een meesterwerk wordt beschouwd en waarvan de filmrechten al zijn verkocht aan 20th Century Fox. Anthony Doerr woont met zijn vrouw en twee jonge zoons in Boisse, Idaho.

Dit boek gaat over Marie-Laure die blind is. “Ze woont met haar vader in Parijs naast het Natuurhistorisch Museum, waar hij werkt als curator. Als Marie-Laure twaalf is bezetten de nazi’s Parijs en vader en dochter vluchten naar het Bretonse Saint-Malo. Ze hebben de grootste en meest waardevolle schat van het museum meegenomen. Tegelijkertijd groeit in een mijnstadje in Duitsland Werner Pfennig op in een weeshuis samen met zijn jongere zusje Jutta. Werner belandt bij de Hitlerjugend en wordt vervolgens naar het front gestuurd. Via Rusland komt hij tenslotte in Saint-Malo terecht, waar zijn verhaal en dat van Marie-Laure samenkomen.”

Vanaf de eerste bladzijde word ik geraakt door de prachtige beschrijvingen. Ik geniet van de mooie metaforen. Vanaf het allereerste moment word ik in een andere wereld gezogen en zie ik scene voor scene het verhaal voor mijn ogen afspelen.
Er is de tijd genomen om het verhaal op te bouwen. Je leert zowel Werner als Marie-Laure in ieder detail kennen. Hoe Werner naar een Franse radiozender luistert. Hoe Marie-Laure langzaam maar zeker steeds meer gaat zien zonder nog te kunnen zien. Je wordt geraakt door beide personages, of je dit nu wilt of niet.

Het is een heel bijzonder uitgangspunt om alles door de ogen van een blind meisje te ervaren. Hierdoor is alles heel beeldend geschreven. Marie-Laure ervaart hun vlucht uit Parijs bijvoorbeeld vooral door alle geluiden, geuren en emoties van mensen om haar heen. Dit geeft aan iedere gebeurtenis een nieuwe dimensie. Anthony Doerr gebruikt hier ook prachtig taalgebruik voor. Zijn zinnen lezen als een gedicht. Alles vloeit in elkaar over. Het is net of je een prachtige bloem niet alleen ziet ontluiken, maar deze ook ruikt, proeft en ervaart.

Het begin van de oorlog dringt net zo onwezenlijk en voorzichtig binnen als bij de hoofdpersonages. Zowel Werner als Marie-Laure proberen hun weg te vinden in alles wat er gebeurt. Ze proberen allebei grip te krijgen op een situatie, die voor beide kanten even onvoorspelbaar en beangstigend is. Het opgesloten zitten in een huis, de angst van de mensen om zich heen voelen, staat daar haakrecht tegen het vernederen, nat gooien en uiteindelijk vermoorden van een gevangene. De dood van de huishoudster staat haaks tegen het verminken van een beste vriend. En toch krijgt Anthony Doerr het voor elkaar om ook voor Werner begrip op te brengen, om je ook in zijn levensverhaal te kunnen inleven. Het maakt je duidelijk dat in een oorlog enkel verliezers zijn.

De onwetendheid  van Werner, die een ander leven wil als zijn vader. Of de verwondering van Marie-Laure, die de wereld niet kan zien, maar juist des te meer de binnenkant ziet. Het is mooi hoe alles verweven is en langzamerhand steeds dichter bij elkaar komt. Waar de verhaallijnen elkaar steeds kruisen. De schrijver heeft over ieder detail nagedacht en met elkaar verweven.

8.5 out of 10 stars (8.5 / 10)   Als je het licht niet kunt zien is werkelijk een prachtig boek. Vol beeldende beschrijvingen, mooie metaforen en met een schitterend verhaal. Over de weg kwijt zijn, het licht niet meer kunnen zien. En dan toch het geloof, het vertrouwen, het lichtpuntje kunnen zien in een tijd waar het zo donker is dat het altijd wel nacht lijkt.

(De winactie is al voorbij!)

Let's talk!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.