De wereld van de schoolpleinmoeders

schoolpleinmoedersMijn dochter ging voor de eerste keer naar school en ik liep het drukke schoolplein vol schoolpleinmoeders op om te wachten totdat de bel zou gaan. De juf kwam naar buiten en mijn dochter zwaaide nog net even naar mij, voordat ze naar de rij toesnelde. Slik, daar ging ze. Ik zag de kinderen het gebouw in gaan en ik bleef verbaasd buiten staan. Dit was het, mijn dochter zat op school en ik zou de komende tien jaar op dit schoolplein staan. Staan wachten totdat de bel gaat, wachten tot ik de verhalen hoor over wat ze allemaal heeft gedaan op school. Maar blijkbaar ook wachten totdat ze vrolijk naar buiten komt, hand in hand met een ander meisje. Mama, ik wil afspreken!

Je wilt afspreken? De weken waren voorbij gegaan en ik was het even vergeten, natuurlijk zou ze ook nieuwe vriendjes gaan maken en gaan afspreken. Al snel voegde een moeder zich bij ons, dus we willen samen spelen? Kom je gezellig met ons mee? Ik zag mijn dochter al vrolijk ja knikken, zij had wel zin in een nieuw avontuur. Oke, dacht ik. En nu. Ik ken die moeder niet, ik weet niet eens waar ze wonen. Na deze ene keer volgde er nog vele speelafspraakjes, bij andere kinderen thuis en bij ons thuis.

Al vier jaar sta ik op het schoolplein met de andere schoolpleinmoeders te wachten. Talloze minuten heb ik al wachtend doorgebracht, soms in een heerlijk zonnetje, soms in de stromende regen onder een paraplu. In het begin voelde ik mij nog wat verloren en stond ik alleen, inmiddels herken ik al een heel aantal moeders, die ook iedere dag weer aan het wachten zijn.

Het valt mij op dat sommige moeders alleen staan, een beetje afgezonderd van het grote plein, afgezonderd van alle schoolpleinmoeders. Zij houden het bij het strikt noodzakelijke contact met andere moeders en staan te wachten in hun eigen wereld. Ik dacht altijd dat dit een beetje de rare moeders waren, vrezend voor contact. Intussen voel ik met die moeders mee en vind ik het zelf heerlijk om in mijn eigen bubbel te staan.

Eigenlijk klopt de eerste indruk van het drukke schoolplein vol schoolpleinmoeders. Het is natuurlijk soms gezellig om een praatje te maken, maar in deze praatjes zitten wel altijd opmerkingen over de school verborgen. Wat heeft de juf nu weer gedaan, wat vind jij eigenlijk hier van, zouden ze hier niet beter op moeten letten, komen ze nu alweer zo laat naar buiten. Er zitten opmerkingen over de kinderen in verborgen; ik snap niet dat mijn kind geen extra werk krijgt, hij heeft uitdaging nodig, kijk eens naar de hoge toetsscores, mijn kind kan al lezen, spellen, rekenen, is ontzettend goed in torens bouwen, maakt de mooiste kunstwerken.
En dat is ook logisch, er is maar een ding belangrijk en dat is je kind. Je wilt dat jouw kind het beste mogelijke krijgt en je bent super trots op alles wat hij bereikt. Dus praat je daar over, dat ligt op het puntje van je tong.

De laatste tijd valt het mij alleen meer op dat de schoolpleinmoeders ook graag over de andere schoolpleinmoeders praten. Samen sta je al jaren minutenlang te wachten en blijkbaar kunnen we het dan niet laten om het over de andere moeders te gaan hebben. Soms wordt er een opmerking over het uiterlijk gemaakt, een opmerking over het altijd te laat komen, een opmerking over de persoonlijke omstandigheden. Langzaam maar zeker neemt dit eigenlijk een vorm van roddelen aan. Ik vraag mij af waarom dit nodig is.

Waarom is het nodig om over de andere schoolpleinmoeders te roddelen. Om daar over te kletsen en om daar dan vervolgens over te oordelen. Je ziet iemand een paar minuten op een schoolplein en dat geeft jou meteen het recht om niet alleen een mening over diegene te vormen, maar ook om die te delen met anderen. Om iemand na te gaan wijzen, om zachtjes te gaan kletsen en op te houden als die persoon nadert. Soms is het zelfs zo erg dat je kind niet meer mag afspreken met een ander kind, want wat je toch gehoord hebt over die moeder!

Ik vraag mij af waarom we elkaar niet kunnen respecteren. Iedereen leidt zijn eigen leven, iedereen loopt zijn eigen pad. Hoewel ik misschien zelfde soort dingen heb meegemaakt, heb ik nooit precies hetzelfde pad gelopen. Waarom zou ik dan iets moeten vinden over jou en hoe zou ik daar een mening over kunnen hebben. Ik snap dat niet zo goed. Ik begrijp niet waarom mensen het in hokjes willen stoppen en willen zeggen dat iets goed of fout is. In je eigen visie, in je eigen gevoel, bestaat er geen goed of fout, dat ligt veel genuanceerder. Waarom kun je de ander niet laten zijn. Jij bent jij en ik ben ik.

Sinds kort sta ik dus alleen op het schoolplein, afgezonderd van alle schoolpleinmoeders. Ook hier hebben mensen een oordeel over. Ik sta op het schoolplein voor mijn kinderen. Ik sta te wachten totdat ze naar binnen mogen en ik ze nog een dikke zoen kan geven. Ik sta te wachten op mijn zoon die met zijn armen vol kunstwerken trots de deur uit komt rennen. Ik sta te wachten op mijn dochter om haar een dikke knuffel te geven. Ik sta soms te wachten in de regen. Soms in een heerlijk zonnetje. Ik sta te wachten op een druk schoolplein vol schoolpleinmoeders. En ik sta alleen. Heerlijk!

 

One comment

  1. Marianne says:

    Ik moet nog een paar jaar wachten, maar dan sta ik ook op het schoolplein tussen de andere schoolpleinmoeders. Ben best een beetje benieuwd. Ik zit niet te wachten op roddels over andere moeders en / of juffen, maar vrees dat je er nooit helemaal aan ontkomt haha. Voorlopig zit mijn kleine mannetje lekker bij mij thuis.

Let's talk!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.