Doorbreken van het taboe, moedig?

doorbreken van het taboeDe laatste weken vraag ik mij af of het doorbreken van het taboe wel nodig is. Is het een moedige keuze of is het gewoon niet slim om te doen. Ik krijg vaak opmerkingen over mijn site. Ik schrijf vanuit mijn hart. Ik leg mijn ziel bloot en zowel bekende als onbekende mensen kunnen alles lezen. Waarom doe ik dat? Waarom wil ik dat iedereen over de hele wereld kan lezen waar ik aan denk, waar ik mee struggle? Al deze teksten zijn voor iedereen toegankelijk, voor mijn familie, vage kennissen, maar ook voor toekomstige werkgevers bijvoorbeeld.

Ik kan mij voorstellen dat je als werkgever misschien twijfelt om mij in dienst te nemen als je al mijn blogs leest. Ik kan mij voorstellen dat je als vage kennis mij een beetje raar vindt. Of zoals mijn moeder zegt, het is toch allemaal niet nodig om dat zo te doen. Prima dat je schrijft, maar houd het voor jezelf.

Weet je waarom ik dit toch doe? Waarom ik mij kwetsbaar opstel met de kans om afgewezen te worden. Met de kans een fantastische baan mis te lopen. Met de kans dat er over mij gepraat wordt en niet alleen op het schoolplein. Omdat ik dit ben. Ik ben iemand die open is. Ik ben iemand die zegt waar ze aan denkt en waar ze mee bezig is. Omdat ik iemand ben die zegt dat je er mooi uitziet vandaag. Omdat ik een kaartje stuur naar iemand die ik helemaal niet goed ken. Ik vertel je wanneer ik verdrietig ben. Ik vertel waar ik in mijn hoofd aan denk. En zo vertel ik hier ook over mijn struggles. Is dat het doorbreken van het taboe? Of zou dat eigenlijk helemaal geen taboe moeten zijn? Iedereen loopt zijn eigen levenspad en iedereen komt daar hobbels en diepe dalen tegen. Waarom moet je dit voor jezelf houden.

Ik weet dat het soms niet makkelijk is om mij te zijn. Soms heb ik namelijk het gevoel dat ik taboes moet doorbreken, taboes die voor mij zo normaal voelen, iets wat bij het leven hoort en nooit een taboe zou moeten zijn. Je leven laten zien zou nooit een taboe moeten zijn, jij bent jou en struggles horen nu eenmaal bij het leven. Ik laat ze zien en gooi het daardoor open.
Bovendien hoef ik niet de verantwoordelijkheid alleen te dragen voor wat iemand anders mij heeft aangedaan. Ik wil mij niet meer schuldig voelen over wat er is gebeurd. En ik denk omdat er over heel veel dingen nauwelijks gesproken kan worden, je automatisch dat gevoel wel hebt.

Iedereen maakt zijn eigen keuzes in het leven. In mijn ogen kun je daar niets anders dan respect voor opbrengen. Iemand in zijn waarde laten, ondanks dat jij daar anders over denkt. Helemaal niemand weet precies hoe het is om jou te zijn, dat weet je alleen zelf. Mijn advies aan iedereen die op de een of andere manier een taboe aan het doorbreken is: “Blijf jezelf lieve schat, verander er niets aan, verwijder geen teksten of foto’s omdat mensen het niet snappen. Het enige wat je kunt doen is respect voor elkaar opbrengen. En dat andere mensen dat niet kunnen, zegt niets over jou.”

Ik denk dat ik niet anders kan omdat ik het leven in de puurste vorm zie. En daar bestaat alleen liefde. Soms doet dat ongelofelijk veel pijn, soms verwarmt je dat tot in je diepste kern. Soms maakt het je verwart en haalt het alles ondersteboven. Niemand kan zonder liefde, iedereen is er altijd naar op zoek. We hebben het allemaal al in onszelf.
Ik wil dat laten zien en tonen aan de hele wereld. Of mij dat moedig maakt? Ik hoop dat het mij vooral mooi maakt, dat je mij kunt zien in mijn puurste vorm.

 

Let's talk!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.