Alles komt altijd goed. Of is dat niet zo?

alles komt altijd goed of niet?Weet je nog hoe je je voelde, vlak voordat je jarig zou zijn? De uren aftellend tot het moment dat je jarig bent, de zenuwachtige kriebels in je buik, benieuwd naar de cadeautjes, uit het raam kijkend of er al iemand op bezoek komt. Weet je ook nog het moment dat het opeens weg was, dat je de dagen niet meer aan het afstrepen was, dat het opeens niet meer bijzonder was om jarig te zijn. Dat het een gewone dag was geworden, net als alle andere dagen in het jaar.
Zo voel ik mij de laatste tijd, net of iemand mij heeft verteld dat Sinterklaas niet bestaat en ik na de eerste shock waarin ik het niet wilde geloven, nu besef dat het echt zo is. Ik voel mij verslagen. Het lijkt net of alle hoop weg is, al mijn dromen, al het vertrouwen dat het altijd goed komt. Ik heb geen wensen meer, geen dingen die ik nog graag wil doen. Ik weet niet meer wat ik van de toekomst verwacht. Ik weet eigenlijk niet eens meer precies wie ik ben en waar ik voor sta.

Ik denk niet dat veel mensen het weten, het is ook raar om het zo op te schrijven, het lijkt al weer zo lang geleden. Afgelopen december liep ik tegen de muur aan, figuurlijk dan, letterlijk liep ik op mijn sokken buiten. Het is moeilijk om uit te leggen wat er precies gebeurde. Soms kan iets te heftig zijn, te intens en kun je het niet aan, het is dan te heftig voor wat je als mens aan kan. Ik wist niet dat dat kon, maar blijkbaar kan het heel goed. Als zoiets gebeurt dan kun je alleen overleven door je compleet af te sluiten. Ik sloot mij voor de hele wereld af en liep zo hard ik kon weg, weg van de situatie, weg van de herinneringen, op mijn sokken rende ik over de kiezeltjes. Ik wilde zo graag weer iets van leven voelen, en de koude wind die over mijn blote armen blies, de steentjes die in mijn voet prikten, zorgden ervoor dat ik terug kwam en besefte wat ik aan het doen was. Iedereen om mij heen is geschrokken, hoe kon zoiets nu gebeuren. Ja, dat vraag ik mij ook nog steeds af.

Ik heb de wereld altijd gezien als een prachtige plek om te leven, ondanks alles wat er is gebeurd. Ik heb altijd een rotsvast vertrouwen gehad in het leven. Een geloof in meer. Alles komt altijd goed. Zat iets tegen, maakte niet uit, dan boog ik het om en ging ik verder. Ik was er van overtuigd dat zolang ik maar mij focuste op verder, dan kwam het goed. Ondertussen was ik vooral in mijn droomwereld. Mijn eigen wereld die ik gecreëerd had, waar alles wat zich in mijn echte leven afspeelde ook plaatsvond. Maar dan net iets anders.
Na dat moment in december heb ik deze wereld vaarwel gezegd, het werd tijd om alles in het echte leven te laten gebeuren. Om hier te zijn en het hier te maken zoals het daar was. Om in dit echte leven niets meer kapot te maken.

Onderweg ben ik mijn vertrouwen verloren, mijn geloof. Ik ben er achtergekomen dat de wereld helemaal niet zo mooi is. Dat mensen je pijn doen, ongelofelijk veel pijn. Dat ze je kwetsen. Dat ze liegen en alleen aan zichzelf denken. Iemand heeft mij gebroken, heeft een stukje van mijn hart gebroken. Iemand waar ik vertrouwen in had, waar ik ieder woord van heb geloofd dat is gezegd. Is dat niet raar? Dat ik zo naïef was dat ik alles geloofde.

Hoe kan ik andere mensen zo mijn leven laten bepalen? Ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn geluk. Ik beslis zelf iedere dag opnieuw hoe ik op sta en de dag begin. Ik doe zelf mijn ogen open en kijk naar de wereld. Alleen ik kan het verleden achter mij laten en verder gaan.
En toch. Toch lukt mij dat nu niet. Het lukt mij niet om de doos te sluiten. Het doet nog steeds pijn. Beelden blijven terugschieten in mijn hoofd. Achtervolgen mij in mijn slaap. Het is net of ik gevangen ben in een niemandsland, of ik bevroren stil sta.
Voor mij is de doodlopende weg en de muur, links van mij kan ik nog een pad in gaan. Het lijkt net of ik niet in staat ben om te bewegen, om een beslissing te maken en het pad in te gaan. Ik ben het kwijt. Ik geloof niet meer dat altijd alles goed komt. Soms is dat gewoon niet zo. Soms is het shit. Het enige wat je dan kunt doen is ademhalen en verder gaan. Het achter je laten.

Ik denk dat het tijd nodig heeft. Dat ik echt voor een stukje gebroken ben en dat het tijd nodig heeft om te helen. Dat het tijd nodig heeft om uit te vinden wie ik nu ben en wil zijn in dit echte leven. Het heeft tijd nodig om uit te vinden hoe de wereld er nu wel uit ziet. Waar ik wel in geloof.

Je hoeft je geen zorgen te maken. Ik heb netjes professionele hulp waar ik om de twee/drie weken in drie kwartier een stukje verder mag uitvinden, een puzzelstukje neerleg. Ik zit in mijn bubbel en geniet van het weer, van de heerlijke zon, ik geniet van mijn kinderen. Ik heb een nieuwe schrijver ontdekt en heb genoeg boeken om nog te lezen. Ik kan gelukkig nog steeds enorm lachen om een grappige voorstelling. En ik ben vooral dankbaar voor wat ik wel heb. Mijn tante zei dat in december tegen mij: Meisje, je hebt een hartstikke lieve man, twee geweldige kinderen en een dak boven je hoofd. Wat wil je nog meer. En dat is inderdaad al veel meer dan de meeste mensen op aarde hebben. Al zou ik soms liever in mijn holletje willen kruipen en wachten totdat de winter voorbij is.

 

This entry was posted in Life.

Let's talk!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.