Op naar een nieuw begin

nieuw begin verhuizenWe gaan binnenkort verhuizen en die datum komt steeds dichterbij. Langzaam maar zeker verandert ons huis in een stapel dozen. Overal staan spullen klaar voor de verhuizing, spullen die we nu al niet meer gebruiken of nodig hebben. Maar wat er niet meer tussen staat, zijn de oude spullen. Ons huis wordt een nieuw begin.

De laatste weken ben ik door alle opgeborgen spullen gegaan. Ik heb briefjes van vroeger gevonden, email wisselingen, verjaardagskaarten. Kasten en dozen vol met herinneringen, met spullen die je niet meer gebruikt, maar waar je geen afstand van wil nemen. Omdat ze geschreven zijn door iemand die je niet wilt vergeten, omdat er woorden op staan die je dierbaar zijn, omdat sommige spullen emotionele waarde hebben. En tijdens het doornemen van al deze spullen vroeg ik mij steeds meer af waarom het belangrijk is geweest om dit allemaal te bewaren. Het zijn schimmen van herinneringen, die allang verkleurd of veranderd zijn. Het briefje wat ik in mijn laatste jaar middelbaar school kreeg van een vriendin, is dat nog zo kostbaar om te bewaren. Die vriendin heb ik al die jaren nooit meer gesproken. Is de herinnering van de vriendschap toen niet mooier, dan dat ene briefje? Dat herinnert mij eigenlijk alleen aan wat er niet meer is.

Soms is het tijd voor een nieuw begin en ik heb het nieuwe huis als het moment voor dit nieuwe begin gekozen. Vorig jaar heb ik mijn leven drastisch veranderd, heb ik al afscheid genomen van heel veel mensen. Soms bewust, soms onbewust. Soms omdat ik dat wilde, soms omdat de ander dat wilde. Mijn leven is niet meer hetzelfde sindsdien, ik ben veranderd en alles om mij heen is mee veranderd. Ik wil mij niet meer verschuilen, ik wil niet meer anders zijn dan ik ben. Ik accepteer het niet langer meer als mensen zeggen dat ik gek ben. De vinger wijzen. Of een mening hebben voordat ze alles op tafel hebben. Voordat ze naar mij hebben willen luisteren of zich hebben willen inleven. Ik weiger het om mij nog langer te schamen. Om mij nog langer te verbergen. Liefde zou geen voorwaarden moeten hebben, liefde zou niet gepaard moeten gaan met zoveel pijn en angst. En ik gun het mijzelf nu. Ik gun mijzelf een volwaardig leven. Een liefdevol leven. Een angstvrij leven.

Ik heb al mijn spullen vol dubbele herinneringen niet meer inpakt in nieuwe dozen. Ik heb ze een voor een doorgenomen en weggegooid. Ik heb ze bij het oud vuil gelegd. Want dat is waar ze horen. Ze horen niet meer bij mij, ze horen niet bij mijn nieuw begin. Soms is het beter als het herinneringen blijven van je verleden en je ze niet meeneemt je toekomst in. Voor mij werkt het heel helend om dit zo te doen. Langzaam maar zeker valt er steeds meer van mij af. Ik mag het laten gaan.

Of het pijn doet? Of het mij verdrietig maakt? Ja. Het doet pijn. Het voelt soms of mijn hart breekt. En het maakt mij intens verdrietig. Soms wil je dingen niet laten gaan, soms wil je ze liever krampachtig blijven vasthouden. Misschien omdat je bang bent wat er gebeurt als je het loslaat. Misschien omdat je de hoop wil blijven houden dat het nog verandert. Ik had zo graag het anders gezien, ik had het zo graag anders gewild. En toch laat ik los. Toch laat ik het gaan.

Vaarwel. Vaarwel oude herinneringen. Vaarwel oude briefjes. Vaarwel waardevolle woorden. Vaarwel mensen die in mijn hart zaten. Ik laat jullie ook los. Ik laat jullie ook gaan. Het is tijd om mijn hart te laten helen. Het is tijd voor een nieuw begin.

 

Let's talk!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.