Mijn persoonlijke hel

mijn persoonlijke helZie hier mijn #tbr stapel. En dit is alleen van afgelopen week.

Ik heb al een tijdje niets gepost. Al een tijdje niets gelezen ook. Het lukte niet meer. Het is in mijn hoofd zo druk, dat tijd en ruimte vaak verdwijnen.
Mijn persoonlijke hel noem ik het maar, waar ik heel hard mijn best doe om uit te komen. En dat is af en toe heel zwaar. Soms lijkt het of er geen hoop meer is. Soms komt dat door alles wat in mij zit. En soms komt dat door alles wat iedereen vindt en vond.

Ik weet niet of je het verhaal van Griet Op De Beeck hebt gevolgd of kent. Mijn verhaal lijkt wel een beetje op dat van haar. Ook ik heb een jaar geleden mijn zwijgen verbroken. Ook ik heb vele afwijzende reacties gehad. Ook ik heb geen daadwerkelijke bewijzen…

Het doet pijn. Het doet echt verschrikkelijk pijn. Ik wil er voor wegrennen. Het is iets wat ik het liefste gewoon zou willen vergeten en tegelijkertijd onmogelijk kan vergeten. Het is nog altijd een hel, al is het allang voorbij.

Vaak krijg ik de vraag hoe ik weet dat het dan waar is en geen fantasie. Weet je dat dat altijd is gezegd, dat ik het niet hoefde te vertellen, want niemand zou mij geloven. Typisch dat nu blijkt dat hij altijd gelijk heeft gehad. Want je moet zwijgen over zoiets. Hier hoor je niet over te praten. En het al helemaal niet hier te plaatsen. Zo openbaar…

Maar weet je. Deze hel heb ik altijd al met mij meegedragen. En het wordt niet makkelijker om alles in mij te houden. Als je alles hebt verloren, is er bovendien ook niets meer om te verliezen. Dus plaats ik het toch. Want misschien krijgt iemand die dit leest dan weer een beetje hoop. En dat is het enige wat telt.