Als niet alles rozengeur en maneschijn is

Zolang ik mij kan herinneren, heb ik mij altijd anders gevoeld. Ik heb al zelfs vaak te horen gekregen dat iemand mij wel gek vindt. Gek, omdat ik als jong meisje het liefste met mijn jurk aan het rondzwieren was, maar tegelijkertijd alleen maar moeilijke vragen stelde met een erg serieus gezichtje. Gek, omdat ik altijd heb willen weten waarom we leven. Gek, omdat ik dol ben op lezen en ik mijzelf het liefste in al die nieuwe werelden en avonturen wil verliezen. Gek, omdat ik vaak zeg wat op mijn hart ligt en daar weinig rem op heb, maar heel gevoelig reageer als er een opmerking terug komt.
Er zijn waarschijnlijk talloze redenen om mij gek te vinden en een hele lange tijd heb ik ook gedacht dat ik gek was. Maar wat is gek eigenlijk?

Dat je anders bent dan anderen? Dat je anders denkt? Dat je de wereld anders ziet? Ja, ik zie de wereld anders. Ik denk over het leven na, over de zin, het lot en soms denk ik ook na over de dood.

Bijna niemand weet hoe het echt met mij gaat, ik ben een ster geworden in het verbergen. Want als je mij ziet heb ik een lach op mijn gezicht, ik kom vaak extrovert en sterk over. Maar weet je, vanbinnen is dat heel anders. Vanbinnen voel ik vaak paniek. Angst voor wat zou kunnen gebeuren, waardoor ik heel veel situaties ben gaan vermijden. Overdag ben ik altijd op mijn hoede, ik sta constant in een soort van hoge alert modus.’s Nachts wakker lig ik heel vaak wakker, soms omdat het mij gewoon niet lukt om te slapen, soms omdat ik weer een nachtmerrie heb gehad. Een nachtmerrie omdat ik weer terug was naar toen.

Het afgelopen jaar zijn daar paniekaanvallen bij gekomen. Ik denk dat het na zoveel jaren overleven op is. Het lukt niet meer zo goed om alles te verbergen en met een grote glimlach door het leven te gaan alsof er nooit iets is gebeurd wat mij gekwetst heeft. Opeens is de wereld een wereld geworden vol enge dingen en weet ik niet meer goed wat veilig is, waar ik veilig ben. Ik ben de weg kwijt geraakt.

Ik krijg een paniekaanval omdat er iemand voor mijn deur staat, of als ik naar de supermarkt moet. Ik sta met hartkloppingen iedere dag op het schoolplein om mijn kinderen op te halen. Dat weet niemand, want ik heb ook dan een grote lach op mijn gezicht en probeer mij er karig doorheen te slaan. Ik schiet in paniek omdat ik niet weet wat ik voor sokken aan moet doen.

Als ik een paniekaanval heb, dan klopt mijn hart zo snel dat het lijkt of ik geen adem meer krijg. Dan zou ik nog rationeel willen denken, maar dat lukt even niet meer. Het lijkt net of er iets over mij heen is getrokken en het lukt mij nauwelijks om mij daar van los te maken.

Af en toe best lastig om alles te vermijden wat je zo bang maakt. En ik weiger mij daar compleet aan over te geven en mij op te sluiten in huis. Dus blijf ik alles doen, met een lach op mijn gezicht. Maar het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn, mijn leven in ieder geval niet.

Als je al heel veel jaren in een soort van overlevingsmodus zit, dan vallen alle strategie├źn die je hebt opgebouwd bovendien niet meer zo op. Dat ik mijn auto op een bepaalde plek bijvoorbeeld parkeer, of dat ik er altijd voor zorg dat ik met mijn gezicht de ruimte in kan kijken. Dat ik online shop, want dan hoef ik niet naar de winkel. Ik bel eigenlijk nooit, want op de een of andere manier vind ik dat doodeng. Ik probeer altijd te letten op iemands lichaamstaal, zodat ik beter een situatie kan inschatten. Vermijdingsgedrag noemen ze dat. En mijn leven zit daar vol mee.

Een tijd geleden heb ik besloten dat er iets moet veranderen, dat dit geen leven meer zo is. Ik wil weer kunnen genieten van de gewone dingen. Ik wil niet meer overal bang voor zijn.
Ik kan het verleden niet meer veranderen, maar ik besef steeds meer dat ik wel kan veranderen wat voor effect het nu op mij heeft. Ik ben daar hard mee aan de slag. Of mij dat minder bang maakt? Nee, nog niet, ik hoop dat dat wel ooit gaat gebeuren.

Maar gek? Gek ben ik niet. Misschien vind jij dat wel, dat kan. Jij ziet ook alleen die lach en jij weet het niet. Dat ik heel hard probeer en zo mijn best doe om alles te blijven doen. Maar dat er iets in mijn hoofd niet altijd meewerkt, de draadjes zijn verkeerd verbonden denk ik. Dat is ook anders dan anders.

Eigenlijk ben ik zelf vooral verdrietig. Ik weet nu dat je niet altijd verantwoordelijk bent voor wat er in je leven gebeurt. Ook in mijn leven zijn er dingen gebeurt waar ik niets aan kon doen, hoe graag ik dat ook had gewild. Sommige dingen gebeuren in je leven, veranderen je leven compleet, schoppen alle draadjes in je hoofd in de war. Dat is verdrietig en rot en intens gemeen, maar niet iets waar jij invloed op hebt gehad.

Ik weet nu ook dat ik niet alleen hierin ben, er zijn heel veel mensen die zich hetzelfde voelen. Dat zorgt ervoor dat ik weet dat soms mijn hart heel hard tekeer kan gaan, maar dat ik gewoon moet blijven ademen. Want het is nu. En nu schijnt de zon en waait de wind door de blaadjes heen. Het is voorbij, dat blijf ik voor mijzelf steeds herhalen, de oorlog is voorbij. En op een dag hoop ik, dat het ook zo voelt.

 

This entry was posted in Life.